ความรักกับชีวิตทำงาน แตกต่างกันไหม ?

วันนี้เหงาๆ รู้ไหมว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเราคิดถึงเธอมากแค่ไหน..เน..แค่รู้สึกคนคนนี้ก็ยังดีกว่าผู้ชายมากมายที่เราเคยเจอ
แม้ชีวิตผ่านมาเข้าปีที่สามสิบร่อมมะรอ …ก็ยังไม่เคยเจอใครที่ใช่สักที…
 
  • ความรักกับชีวิตการทำงาน
  • เคยไหม..นึกถึงวันที่เราทำงานครั้งแรกที่ใหม่...รักครั้งแรกความอดทนมันน้อยนิดเดียว…ตัวตนที่เราอยากเป็น.รักแรกที่แสนจะตื่นเต้นกับครั้งแรกของความรัก  เวลาผ่านไป…หากงานชิ้นแรกที่เราทำมันไม่ใช่เลย..ทำแล้วรู้สึกไม่มีความสุขเลยกับวันๆ ที่ตื่นเช้าไปทำงาน…เราจะสามารถลาออกจากงานเก่าได้ทันที่  หรือมีคนมาเสนองานใหม่ให้เราซึ่งดีกว่า ถูกใจกว่า มั่นคงกว่า และหากเขามีความกล้าที่จะก้าวรับงานใหม่ครั้งนี้…เราก็จะลาออกจากงานเก่าเพื่อเข้ารับงานใหม่ ที่อะไรก็แสนจะดีไปหมด ไม่แตกต่างกับความรักเลย..หากเราได้เจอกับคนใหม่..หรือมีคนมาชอบเราแล้วใจเราได้รับใจเข้าไว้พิจารณาแล้วหากเขาคนใหม่ดีกว่าทุกอย่าง..ความรู้สึกดีมีมากกว่า รักครั้งแรกแล้ว..ไม่ยากเลยที่คนสองคนจะถูกบอกเลิกกันไปจาก ความรัก
  • เหมือนคนเราหากทนไม่ไหวกับงานนั้น..เพราะความไม่ใช่ตัวตนของเราในการทำงานตื่นเช้ามาไม่อยากทำงานนั้นเลย..จนในที่สุดความอดทนระหว่างเรากับบริษัทสิ้นสุดลง…เราก็ลาออกไปอยู่นิ่งๆ แม้ไม่มีงานทำก็ตามแล้วก็พยายามขวนขวาย.สมัครงานตามที่ต่างๆ เพื่อให้ได้มากับความไม่เหงาที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ …การอยู่คนเดียวสักพักมันก็ทำให้เหงาได้มากมายเหมือนกับการไม่มีงานทำ..และวันใดที่เราได้รับงานที่ 2 เราก็จะรู้สึกว่าจะต้องอดทนกับมันให้ดีเพื่อให้สามารถทำงานได้อย่างมีความสุขที่ดีตลอดไป..ความอดทนก็จะมากขึ้น..ค่อยๆ ปรับค่อยๆ จูนกับมัน…ความรักก็เช่นเดียวกัน..หากเราได้ผิดพลาดเดินจากสิ่งที่เรารักมาแล้วคัรั้งที่ 2 เราก็จะปรับตัวให้กับเขาเพื่อประคับประคองต่อไปเรือยๆ …จนวันนึงเราไม่สามารถรับได้กับความรักในครั้งนี้อีก..และหากความรักครั้งนี้เราทำผิดพลาดทำผิดกฎร้ายแรงต่อคนที่เรารัก…คนคนนั้นก็คงให้เราเดินจากไปจากชีวิตเขา..เพื่อเขาจะได้เจอคนที่ดีสำหรับเขาเข้ามาร่วมใช้ชีวิตอยู่ด้วย…
  • เมื่อเราเปลี่ยนงานมาเรื่อยๆ เพื่อค้นหาตัวตน ความมั่นคงให้กับตัวเอง…ความก้าวหน้าในชีวิต..หรืองานที่ใช่สำหรับเราให้เรารู้สึกว่าชีวิตในวันนี้เราเพียงพอแล้ว…เราคงรู้สึกดีใจมากมายอย่างที่ฝัน  เหมือนอ่านนิยายไง..ความรักเดินผ่านมาในชีวิตมากมาย..แต่มันอยู่ที่ว่าเรารับความเป็นเขาและเขารับความเป็นเรา..เราสามารถอยู่ด้วยกันทุกวันตามกติกาที่ตั้งไว้ระหว่างคนสองคนได้มันคงเป็นชีวิตที่มีค่ามากที่สุดสำหรับความรักและงานที่มั่นคงเมื่อไหร่จะเดินเข้ามา…อย่างในฝันนะ แต่เมื่อไหร่หนอ…? 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: